சோழர்கள் தங்கள் பேரரசின் விரிவாக்கத்திற்காகப் போர்களைத் தொடுத்தாலும், அதிலிருந்து விடுபட்டு துறவு வாழ்க்கையைத் தேடிச் சென்ற அரசர்கள் மற்றும் தளபதிகளின் கதைகள் பதிவாகியுள்ளன; பல்லவ வம்சத்தின் சிம்மவர்மன் II-ன் ஆட்சியில் துறவறம் தழைத்தோங்கியது, அது அவரது மனப்போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பாண்டிய மன்னர்கள் தங்கள் ஆட்சியை நிலைநாட்டப் பாடுபட்டாலும், இறுதியில் உலக இன்பங்களிலிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகள் நிகழ்தொடக்கத்தைக் காட்டுகின்றன; இது வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்த்துகிறது. குறள் கூறும் இந்தத் தத்துவம், மூன்று அரச வம்சங்களின் ஆட்சியாளர்களுக்கும் பொதுவானதாக இருந்திருக்கலாம்.